iniyorum. aşağıya doğru iniyorum. ne zamandır iniyorum aşağıya doğru? bilmiyorum. ilk hayal kırıklığı basamağına ulaşmak için merdivenlerimden aşağıya iniyorum.
umut dünyasından kovulan hayallerim düşerken dünyaya, ilk ne zaman kırılmıştı? bu sorunun cevabını merak ediyorum. yoksa şu anki sinsi mutsuzluğumun beni nasıl içten içe çürüttüğünü bilemeyeceğim. iyileşmek için değil. artık iyileşemem çünkü. beni çürüten kırgınlıklarım içimde kemikleşti. o iskeleti yıkamam. gücüm yetmez. ama insan bilmeli onu neyin yıktığını. bilmeli. yüzleşmeli.
içimde isimsiz bir hüzün. benim gibi. insanın kaderine gerçekten isminin etkisi oluyorduysa, ben bunun yaşayan örneğiydim. ismim gibi, duygularım da isimsiz'di.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder